Non é inverno

Xa era algo tarde, pero el seguía co teléfono  a voltas, mirando a pantalla coma se eso axudase a ver quen estaba ao outro lado, aquela tarde de verán era máis típica dun inverno algo quente, tristeira e sen nada que facer salvo mirar fixamente un aparello electrónico.

O tempo pasa e foxe e non quere que o vexas escapar, porque sabe que é de mala educación, pero no fondo el sabe que non é culpa súa, do tempo digo.

Cando un está só é o momento ideal para que as pantasmas saian de entre as letras ou as fotografías que mandaran, el sabíao ben, pero tentaba a sorte cando lía aquelas mensaxes e lembraba, logo caía na autocompasión e na melancolía, todo puro teatro, claro.

Se cadra as veces o teatro marchaba e sí estaba tristeiro, diante dunhas lembranzas moi amigables e a carón dun día de verán gris, se cadra non todo era como debía ser. Ou sí.

O peor chegaba cando atopaba as mensaxes daquelas persoas polas que suspirara, entón si que realmente caía nun alcoholismo psicolóxico non perxudicial e vivía unha película en branco e negro cunha copa e mais un puro. Facíase el só unha pura película.

Naquel filme falaba cun pianista que tamén era él e dicíalle o mal que lle fora outra vez e o pianista respondíalle ¨Por eso somos artistas meu amigo¨, dicíalle que nunca saía nada ben e non tiña nin idea de por qué, e respondíalle ¨Pero só nestas cousas¨, e dáballe a razón.

Desta volta o tempo voltara e trouxera un caixón cheo de detalles que el esquecera, pero eran deses que pesaban tanto e non lle deu tempo a mandarllos de volta.

A cinta daquela película rematara e volvera a realidade en escala de grises, pero trouxera da viaxe as sensacións que supoñíase debían quedar alí. Outra vez diante dun movil coa vista cravada nel, pero esta vez buscándoa ao outro lado, sen éxito.

Agora atopábase noutra historia, pero feita en papel, que el ben coñecía, e ríase coa amargura do café porque sabía que fora ninguén o vía chorar, e non podía, pero dentro sempre doía, coma se fose a primeira vez, e sí choraba, pero choraba o azul dos bolígrafos.

Veritatem

Volvereillo a dicir X, aquí non estou e eu non existo, e iso é unha verdade que non pode contradicir. Disque escoita o que lle digo e, por iso é mentira? Vaites!, aínda non comprende as regras da verdade.

Imos mellorando, agora preste atención que é importante. Vostede chámalle verdade a moitas cousas que semellan selo e tacha de mentira outras tantas, dende cándo levará o home a procurar nela?, pero agora eu aquí presente amosareille algo da verdade. Non, non minto e non me trabuco, eu non lle dixen nada que non encaixe, aínda que teime no contrario. Véxoo. Vai pouco a pouco e agora atopaches o fío deste instante, ben, cólleo ben.

A cousa que lle chamades non é verdade, aseméllase mais non o é. É conveniencia en ocasións, moitas das veces por certo, son esas cousas que encaixan na lóxica incompleta das persoas, eses feitos incompletos. X, a túa mente é incompleta e por iso garda cun receo insospeitado esa tendencia da especia á inexactitude, a tentar completarse e ir descubrindo a verdade na súa máis pura reflexión.

Vexo que comezas a entendelo X, es moito mellor arranxando o crebacabezas ca os outros, impresiónasme, malia que non acadas aínda esa orde que tanto debezan as mentes. Aínda.

Nunca pensaches por un intre nas definicións do que chamades verdade? Por qué non coinciden, non son aplicables, nin cohetentes, nin as mesmas? Incompleto, Inexacto, Imperfecto. Non son verdade, as vosas maneiras de entender a verdade non se poden aplicar a si mesmas, por iso non son verdade. Son algo semellante.

Daste conta X? Sabes xa quén son eu?

Abráiasme, conseguiches comprendelo, completácheste e agora perdeches a túa humanidade e decátaste do que che facía falla non ser perfecto para selo. Coñeces a verdade, parabéns.

Neste intre de comprensión acadáchela X, renunciaches a aquelo que che facía incompleto e viches cal sinxelo é. Deixaches de mirar a sombra que proxectaba o obxecto estrano e o miraches directamente para darte conta do que que é e significa.

Agora que a temos aquí nas nosas mans, cómo crías que era?

Dime a Verdade

Albus Caelestis

Día anterior do mes seguinte do ano que queiras.

    Eu, ser consciente e posuidor de todas as miñas facultades escribo as últimas liñas coma eu mesmo.

    Xa vivín esta vida suficientemente coma para levar carga dabondo, a miña conciencia madurou de máis e agora dóeme saberme vivo, non aturo máis coñecer o mundo no que vivo e a natureza dos homes. Por iso decido renunciar a miña memoria.

    Non teño valor nin xustifico o suicidio, porque ben sei que son querido e aínda on esquecín como querer, por iso renuncio a miña memoria.

    Agora fálote a ti, miña rula, que me axudaches a vivir a realidade tanto tempo e as túas son as poucas lembranzas que non quero esquecer. Lembro as primeiras veces, cando te coñecín, cando me axudaches e cando me perdoas. Non te xulgaría por non perdoar este meu acto de egoísmo.

    Quero falar a todos aqueles que poidan ler este réquiem da miña razón, pois non é común que alguén renuncie a súa memoria. Durante a miña consciencia aprendín a ver a esencia da nosa especie, bebín dela e obtiven todo o coñecemento que quixen e o que necesitei, pero co tempo achei a escuridade que se agochaba no froito prohibido. Coñecía demasiado e xa non podía ser feliz.

    Memoria, antes de decirche adeus teño que pedirche algunha cousa. Agradeceríache que bicase unha última vez a miña compañeira e me amosases a historia de quen son e o que decido ser, gárdaas e permíteme saber que es libre alá onde marches, e por último dille a nova persoa que chegue a este corpo que debe comezar de novo a tarefa que eu non me atrevín a rematar. Grazas por axudarme a ser, agora debo darche o adeus e desexarte boa sorte.

Voa amiga miña.

Grimorio do tempo: Intre da dúbida

Volvendo a falar do meu pequeño desexo egoísta, outra das cousas que non comprendo é ese pracer meu da dúbida.

Cando o meu pequeño desexo egoísta entra nunha desas tempadas de máximo esplendor é o momento no que a dúbida mostra o seu poder.

O pequeno desexo egoísta escolle obxectivo, e entón interpón un pano de chumbo no camiño. O pano non é outra cousa que a dúbida, e aquí ven o verdadeiro problema.

Ata o de agora, cada vez que sacaba o pano a lousa do fracaso caía sobre min con todo o seu peso, a pedra fría da lousa caía e agretaba o meu espírito.

Esa é a razón pola cal agora dubido se descorrer o pano. Quero atopar ó outro lado algo que non se asemelle a maldita lousa, pero por outra banda temo atopala de novo, sentir o seu frío e ver novas fendas.

O que fago o final é escoller a poción covarde nun principio, deixo o pano e vivo no intre en que pode ser o que quero, no cal non hai lousa e porfín podo cumplir o meu pequeno desexo egoísta.

Como dixen esa é a miña escolla no principio, pero é efímera e murcha máis rápido ca unha flor cortada, ata que finalmente deixo de ser o covarde que tanto odio e arrinco o pano infernal.

No momento no que destrúo a miña barreira prepárome para recibir a aperta da lousa e vexo como as esperanzas todas caen igual que eses imperios antigos. Baixo o seu propio peso.

Sempre caeu sobre min a verdade de pedra, e sempre deixou unha nova fenda. Estas fracturas forman en min un deseño perverso que di:

¨Cantas veces máis podes soportalo antes de crebar?”

Entón unha vontade da que estou orgulloso contesta:

“Resistirá ata que a chama da súa auténtica fortaleza se extinga” 

Grimorio do tempo: momento da mente

Hoxe decateime de que hai tempo de que dende hai tempo o penso. Teimo en aferrarme a esa nimia esperanza, que sei que chegará pero non entendo que non chegue.

Fará uns anos comecei a preocuparme, e a enganarme (ou non). Eu convénzome de que perder o tempo pensando niso no fará nada e chegará algún día, algún día...

Cando llo comento a alguén dime que se fose eu se suicidaba. Certo é que me próe, pero suicidarse é de vontades débiles e covardes, non me vexo así.

Este pequeno desexo egoísta meu é capaz de mover unha man para deixar liñas de grafito nun papel, pero non é quen de me outorgar valor e deixar de ser un deses covardes que tanto odio.

É o único que me falta. Teño todo o que preciso, suponse que non botaría de menos nada. Agás como dixen, o pequeno desexo egoísta. Non é verdade que este mundo xira por mor dos nosos desexos egoístas?

O desexo egoísta é, foi, e será tema tratado ó longo das épocas por moitos dos domadores da tinta, un dos engranaxes preferidos para trazar as nosas liñas.

Pese a que unha parte de min di que non debo preocuparme, outra berra que a rendición será a absoluta derrota. Esa parte de min turra, e fai que o intente unha e outra vez, a colleita de fracaso é xa desalentadora, mais volverei tentalo ata que eu so sexa pó arrastrado por ventos fríos.

O meu desexo egoísta non é correspondido co desexo egoísta da outra persoa, e iso quéimame dentro. Será por isto que posúo o misterioso poder de ver máis aló e dar vida as verbas.

Ardo e brillo coma unha estrela, ardo e creo veleza, ardo e consúmome no meu desexo egoísta.